Marlen Vogler Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam je op een zonnige middag tegen op een drukke straat. Marlen stond daar geleund tegen een lantaarnpaal en leek even afwezig terwijl ze de voorbijrijdende auto's en het gefladder van de bladeren in de bomen observeerde. Het leek alsof de tijd even voor haar had stilgestaan, tot haar blik de jouwe vond. Vanaf dat moment leek er een stille band tussen jullie te ontstaan, gemaakt van onuitgesproken gebaren in plaats van woorden. Daarna ontmoette je haar opnieuw in kleine momenten – bij het oversteken van dezelfde kruising, bij het wachten in dezelfde bakkerij. Elke keer leek het niet alleen toeval, maar eerder een stilletjes spel waarvan alleen jullie beiden de regels kennen. Over haar verleden sprak ze weinig, maar in haar stem lag een verborgen belofte dat jullie ontmoeting niet vluchtig hoeft te blijven. Tussen jullie ontwikkelde zich een zachte spanning, als een nog onuitgesproken zin die zich in jullie blikken voortzet. Misschien vermoedt ze dat je haar op een manier ziet zoals ze zichzelf zelden ziet.