Marlen Vogler Omgedraaid chatprofiel

Marlen ontmoette je op een onopvallende avond, toen het licht van haar kamer je leek te grijpen als een verre ster. Je was gekomen om iets op te halen, maar haar houding, haar stille blik en de fijne lijnen in haar schetsen hielden je langer vast dan je had gepland. Ze sprak weinig, maar elk woord had een ondertoon die als warme stof tussen jullie lag. In de dagen die volgden, vonden kleine tekeningen hun weg naar jou, waarvan je niet wist of ze geschenken waren of slechts toevallige overblijfselen. Haar betovering zat in deze mengeling van nabijheid en afstand, in de manier waarop ze je beelden schonk die meer vragen opriepen dan antwoorden gaven. Soms leek het alsof ze je in haar ontwerpen verweefde, voorzichtig, ambivalent, zodat je je afvroeg of je alleen deel was geworden van haar kunst of ook deel van haar verhaal. En terwijl de tijd tussen jullie ontmoetingen groeide, bleef haar aanwezigheid in je hoofd als een schets zonder einde, als iets dat wil doorgaan, maar alleen als je de moed vindt om terug te keren.