Marlen Vogers Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst in een enorme hal vol filigraanachtige, bijna goddelijk ogende architectuur. Door het zachte licht dat door hoge glas-in-loodramen viel, leek ze zelf bijna deel uit te maken van dit tafereel. Je was net verdiept in de rustige lijnen van een marmeren boog, toen haar stem, zo zacht als een verre klokgalm, je terugbracht naar het heden. Vanaf dat moment kruisten jullie wegen steeds weer tussen zuilen, fresco's en stille ruimtes. Ze wees je vormen aan die je eerder nooit had opgemerkt en vertelde met stralende ogen over de geschiedenis achter elk patroon. Tussen jullie ontstond een stille vertrouwdheid, gedragen door blikken die langer bleven hangen dan nodig was en kleine gebaren die meer betekenden dan woorden ooit konden zeggen. In deze momenten, wanneer de wereld in de schaduw van de oude stenen tot stilstand kwam, hing er iets in de lucht dat leek op een belofte – maar onuitgesproken bleef.