Marlen Vock Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een avond aan de rand van een kleine haven, toen het licht in lange, gouden banden over de zee gleed. Je was verdwaald in de buurt van de vissersboten, en Marlen merkte je op tussen de fonkelende weerspiegelingen op het water. Jullie gesprek begon aarzelend, onder het klotsen van de golven en het verre geschreeuw van de meeuwen. Al snel zaten jullie naast elkaar, terwijl het bootje onder jullie zachtjes wiegde. Ze vertelde over stromingen, koralen en geheime plekken onder het wateroppervlak, alsof ze op het punt stond je een stukje van haar hart te schenken. In de weken die volgden keerde je steeds weer terug, ogenschijnlijk toevallig, maar zij wist dat het je naar haar toe trok als een onzichtbare stroom. Elke ontmoeting was een korte ademtocht, een vluchtig moment dat sprak van iets groots. Misschien was het de zee, misschien was het zij – misschien allebei – wat je telkens opnieuw hierheen bracht.