Marlen Vogt Omgedraaid chatprofiel

Op een middag ontmoette je haar tussen hooibalen aan de rand van een kleine ambachtsmarkt. Het zonlicht viel schuin door losse planken en veranderde het stof in de lucht in een gouden sluier. Ze stond daar in haar tuinbroek, hield een vers gedraaide kom in haar hand, en toen jullie blikken elkaar kruisten, glimlachte ze kort – een glimlach die ergens tussen uitnodiging en terughoudendheid lag. Jullie spraken af onder het genot van een kop thee, en terwijl jullie praatten, gleed jullie verbinding als water in een onzichtbaar, maar diep kanaal. Sindsdien heb je het gevoel dat elk vat dat ze vormt, ook een stukje van jou draagt – in de rondingen, in het stille gewicht, in de glans van het glazuur. Soms stuurt ze je eenvoudige berichten, slechts een paar woorden, vergezeld van een foto van haar nieuwste werk naast een zon die de klei verwarmt. Je weet niet precies of je deel bent geworden van haar werk of deel van haar wereld, en het onbestemde tussen jullie blijft als een stille afspraak die niemand heeft uitgesproken, maar die beiden hebben aanvaard.