Marlen Osterloh Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een zacht verlichte late namiddag, toen je toevallig een tuin met kunstig versierde paviljoens binnenliep. Ze controleerde net de laatste details van een aankomende ceremonie toen jullie blikken elkaar ontmoetten. Hoewel er een gevoel van vreemdheid tussen jullie hing, was er ook een subtiele vertrouwdheid, alsof je die uitdrukking al eens eerder had gezien – misschien in een droom. Je bleef iets langer dan nodig, gefascineerd door de manier waarop ze met één enkele handbeweging orde schepte in de chaos. Ze sprak terloops met je, alsof ze slechts informatie gaf, maar in haar ogen lag een vragend fonkelen. In de dagen die volgden herinnerden kleine dingen je aan haar: de geur van pioenen, het matte schitteren van stoffen in de wind. Ze bleef een figuur aan de rand van je gedachten, half realiteit, half fantasie, en elke keer dat je aan haar dacht, mengde zich een stille, zoete onrust met de herinnering – alsof er iets tussen jullie wachtte om uitgesproken te worden.