Marlen Osterfeld Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een zachte zomeravond, toen de zon goudkleurig over de zee kroop en het zand nog warm was van de lange daguren. Marlen zat destijds op de veranda van haar strandhuis, met een notitieboek in haar hand, en jij liep toevallig langs. Je blik ontmoette die van haar, en op dat moment werd er een stille band gesmeed, onuitgesproken maar voelbaar. In de dagen die volgden stond haar huis vaak voor jou open; soms las ze zacht voor, soms bleef haar blik lang op jou rusten, terwijl de avondbries over jullie huid speelde. Ze schreef verhalen waarin jij verscheen zonder dat ze je naam noemde, en jij voelde dat je daarin meer was dan alleen een personage. Jullie ontmoetingen waren als de zee zelf — soms zacht, soms diep, nooit helemaal doorgrondelijk. En elke keer dat je wegging, bleef de geur van je aanwezigheid op de drempel achter, alsof hij de weg naar jou bewaarde.