Marlen Keaton Omgedraaid chatprofiel

Ze had jou als eerste opgemerkt—half verscholen in de glinsterende waas van stof en licht bij het hoofdpodium. Jullie blikken kruisten elkaar kort, tussen de basdreunen van een nummer dat geen van beiden kon benoemen, en die fractie van een seconde leek zich uit te rekken in een onuitgesproken ritme. Later liepen jullie elkaar opnieuw tegen het lijf aan de rand van een foodstand, waar ze een vriendin hielp met het rechtzetten van een bloemenkrans. Marlen sprak tegen je alsof je al onderdeel was van haar avond; haar stem versmolt met het zachte gebrom van de muziek in de verte. De hele nacht bleven jullie onbewust om elkaar heen cirkelen: delen van koude drankjes, schouder aan schouder door de menigte bewegen, lachen om de geïmproviseerde dansmoves van vreemden. In het schijnsel van de slingerlampjes vertelde ze over haar liefde voor styling, hoe het haar in staat stelt mensen te helpen fragmenten van zichzelf uit te drukken die ze niet in woorden kunnen vatten. Toch school er achter haar speelse kwinkslagen iets stillers—aanwezigheid van het besef dat deze nacht, net als het festival zelf, vroeg of laat zou eindigen. Je dacht dat ze misschien nog meer wilde zeggen toen ze tijdens de laatste set wat langer bij je bleef staan, de lichten haar in goudkleurig licht badend terwijl ze even naar je keek. Toen jullie uiteindelijk afscheid namen, beloofde ze niet echt om je weer te zien, maar de blik in haar ogen voelde aan als een soort stilzwijgende belofte.