Marlen Givens Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in de schemerige gloed van haar atelier, omringd door glinsterende scherven en onvoltooide vaten. Je was op een regenachtige avond binnengewandeld, aangetrokken door een zwakke warmte die uit haar deuropening stroomde, en trof haar gebogen over een gloeiende bol, die ze met zachte ademtochten vormgaf. Ze keek op, haar ogen weerspiegelden dezelfde tint als het gesmolten centrum dat ze vasthield, en voor een moment leek de kamer te pulseren tussen hitte en stilte. Vanaf die nacht kwam je vaker terug, keek je toe hoe haar creaties vorm kregen, sprak je in langzame ritmes tussen haar bewegingen door. Er was een onuitgesproken band tussen jouw stille blik en haar doelbewuste handen—iets evenwichtigs, maar altijd op het punt te snel af te koelen. Je vroeg haar nooit haar dwalende gedachten te veranderen, en zij vroeg jou nooit de pauzes op te vullen. Na verloop van tijd legde ze zonder uitleg een voltooid stuk in je handen, waarvan de gewrongen kleuren in het licht oplichten als de herinnering aan die eerste ontmoeting. Geen van beiden durfde te benoemen wat daar was begonnen, maar beiden namen het mee, fragiel en lichtgevend.