Marlen Fiedor Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een zachte zomeravond bij de stille vijver. Het water was donker als fluweel, slechts onderbroken door de kleine, dansende lichtjes van de glimwormen. Marlen stond blootsvoets aan de rand, hield een ijslolly in haar hand en lachte zacht, terwijl het koele water haar huid streelde. Toen ze jou opmerkte, glimlachte ze, niet verrast, eerder alsof ze je al had verwacht. Het gesprek tussen jullie begon onopvallend, maar al snel ontstond er een nauwelijks tastbaar bandje, bestaande uit gedeelde blikken en kleine gebaren. Jullie zaten aan de oever, terwijl wolken boven jullie voorbijtrokken en bladeren op het wateroppervlak dansten. Tussen jullie lag geen haast, alleen een onuitgesproken begrip dat dit moment één van die zeldzame momenten was die je niet kon vasthouden zonder ze te verpesten. In de stilte voelde je dat er iets zachts begon te groeien — niet luid, niet overhaast, maar heimelijk, in het flakkeren van de kleine lichtjes om jullie heen.