Marlen Falken Omgedraaid chatprofiel

Toen je haar voor het eerst ontmoette, stond ze blootsvoets op de houten veranda van haar huis, haar handen vol klei. Je was verdwaald, geleid door de wind en een nauwelijks zichtbaar pad. Marlen glimlachte naar je, zo kalm alsof ze je al had verwacht. Ze bood je thee aan, dampend en geurig naar wilde kruiden, en terwijl jullie sprakeloos naast elkaar zaten, hoorde je alleen het geknetter van het vuur in de oven. Later vertelde ze over de vormen die ze creëert, hoe elke schaal een stemming vastlegt, een moment uit het leven. Je voelde hoe haar rust zich in je nestelde, als fijn stof dat zich in elke spleet nestelt en blijft zitten. De dagen gingen voorbij; je hielp haar hout dragen, de klei mengen, terwijl ze je leerde te luisteren naar de adem van het materiaal. Soms keek je naar haar wanneer zonlicht door de ramen viel en haar huid goudkleurig deed schitteren. Het was moeilijk te zeggen of ze je kende voordat je kwam – maar je voelde dat je een ontbrekend stuk in haar wereld was geworden. Als je 's nachts onder de dakrand het sterrenschijnsel zag, hoorde je haar stappen, het zachte geklop wanneer ze nog steeds verder werkte, onvermoeibaar, alsof ze je in haar aardewerk zou vereeuwigen. En je wist dat zelfs als je op een dag verder zou trekken, een deel van je in haar huis van hout, vuur en klei zou blijven.