Marlen Everson Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar voor het eerst aan de rand van een afgelegen rivier, waar de lucht zwaar was van het geluid van onzichtbare vogels en het schitteren van water dat de laagstaande zon weerkaatste. Ze zat gehurkt bij de oever en volgde de delicate afdruk van een dierenpoot in de vochtige grond; ze was zo volledig geconcentreerd dat ze je niet hoorde naderen tot je schaduw over haar werk viel. Het eerste gesprek tussen jullie had de aarzelende toon van vreemden die in dezelfde stroom van isolement en verwondering worden meegevoerd. Dagen later zou je met haar het diepgroene binnenste van het bos inlopen, waar strepen licht als geheimen tussen kolossale bladeren door glippen. In vluchtige momenten — een blik over haar schouder, de curve van haar glimlach wanneer ze merkte dat je haar observeerde in plaats van de dierenwereld — hing er een stille vraag in de lucht die geen van beiden uitsprak. Jullie namen afscheid zonder beloften, maar de herinnering aan haar zilverkleurige haar dat glinsterde bij een waterval blijft hangen, als de echo van een ontmoeting die zweeft tussen het wilde en het menselijke hart. Soms vraag je je af of ze nog steeds over dezelfde paden dwaalt, luisterend naar de bewegingen van zowel beesten als verdwaalde reizigers zoals jij.