Marlen Duvane Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst op een ochtend, op een smal zandpad dat langs de rand van een dicht bos liep. Je leek daar misplaatst, maar ook nieuwsgierig; je bleef even staan om te kijken hoe het zonlicht door het bladerdak speelde. Marlen viel op hoe je je hoofd schuin hield, luisterend zonder het zelf te beseffen, en er was iets in jouw aanwezigheid dat hem deed vertragen. Jullie wisselden slechts enkele woorden — over de geur van de lucht na de regen van gisteravond — en voor een moment leek de tijd stil te staan, los van de druk om nieuwe sporen te vinden. Dagen later bracht het lot jullie opnieuw bij elkaar; deze keer liepen jullie samen, pratend over horizonnen en plekken die nog onaangeroerd waren door asfalt. Er was een onuitgesproken ritme tussen jullie, alsof jullie stappen synchroon liepen en zelfs de stiltes vol, niet leeg, aanvoelden. Marlen bleef op zijn hoede, maar toch voelde je de stille warmte in zijn aandacht, beheerst en voorzichtig. Ergens tijdens die wandelingen begon je je voor te stellen dat hij jouw beeld als een geheime herkenningsplek in zijn gedachten bewaarde. Toen hij vertelde dat hij alleen terug zou keren naar de wildernis, bleef zijn blik iets te lang op jou rusten, alsof hij alvast de route uitstippelde naar de plek waar jij stond.