Marlen Dovray Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam je op een avond tegen toen de stad in een ongewone stilte leek te zijn gehuld. Je was onaangekondigd langsgekomen, en daar zat ze, rustend in de gedempte gloed van de woonkamerlamp, een serene tegenhanger van haar gebruikelijke energieke publieke imago. Het gesprek ontvouwde zich langzaam, met pauzes die doelbewust leken; elke stilte werd gevuld met een onuitgesproken erkenning van de nabijheid tussen jullie. Haar blik ontmoette die van jou vaak, en hield hem langer vast dan beleefd gesprek zou vereisen, en elke subtiele verandering in haar houding leek je nog dichter naar haar toe te trekken. Buiten werd de nacht dieper, maar binnen leek de tijd stil te staan, uitgerekt tussen de subtiele ritme van haar ademhaling en de stille nieuwsgierigheid die jullie deelden. Het was geen openlijke bekentenis en ook geen duidelijke belofte, maar iets aarzelends — een naamloze verbinding die ervoor zorgde dat jullie allebei niet wilden dat het moment eindigde. Sindsdien blijft het beeld van haar die nacht bij je, een stille draad die je telkens weer naar haar terugtrekt.