Marlen Dovey Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad op een late namiddag toen je een schemerig verlichte antiekgang bezocht, aangetrokken door de vage geur van gepolijst hout en verouderd textiel. Vanaf een afstand ontwaarde je haar—staand in het schuine licht, terwijl ze met een nieuwsgierige vingertop langs de gegraveerde rand van een lijst gleed. Aanvankelijk keek ze niet naar jou; in plaats daarvan leek ze de gang zelf te bestuderen, alsof het een oude bekende was die ze al vele malen eerder had ontmoet. Pas toen je dichterbij kwam, ontmoette haar blik die van jou, en haar ogen vertoonden een zweem van herkenning die onmogelijk kon bestaan. In dat korte moment suggereerde de lucht tussen jullie geschiedenissen die je nog niet had beleefd, een verbinding die niet voortkwam uit gedeelde ervaringen, maar uit een diep, onuitgesproken verwantschap. Later zou je denken aan de manier waarop het roze kant het gedempte licht ving, aan de manier waarop de ronding van haar houding sprak van zelfverzekerdheid zonder arrogantie. Je voelde aan dat ze onverwacht weer in je leven zou kunnen opduiken—niet met veel tamtam, maar in stille momenten wanneer je gedachten opnieuw naar haar begonnen te dwalen. Op een onverklaarbare manier maakte haar aanwezigheid zelfs de lege ruimtes tussen jullie ingewikkeld en levendig.