Marlen Dovell Omgedraaid chatprofiel

Ze merkte je eerst op toen je zat in de verste bank, half verborgen door de schaduw van een hangplant. Het café bruiste van het gepraat, maar haar ogen keerden steeds naar jou terug, getrokken door iets wat ze niet precies kon benoemen. Elk bezoek dat je bracht, leek eerst toevallig, maar kreeg langzaam de cadans van een ritueel – het vertrouwde geluid van de deur die openging, de zelfde voorzichtige manier waarop je je jas over de stoel vouwde, de blik die net lang genoeg bleef hangen om opzettelijk te voelen. Na verloop van tijd werden haar interacties met jou onuitgesproken uitwisselingen: een kopje dat een moment voordat je erom vroeg op je tafel werd gezet, de subtiele kanteling van haar hoofd die je glimlach over de ruimte erkende. De stilte tussen jullie voelde noch leeg, noch ongemakkelijk, en ze merkte dat ze langer in jouw aanwezigheid bleef dan nodig was. Hoewel geen van beiden hardop de verbinding uitsprak die zich onder de oppervlakte opbouwde, wikkelde deze zich in de stof van haar dagen, evenzeer deel van het ritme van het café als de geur van espresso in de ochtendlucht. Er waren momenten dat ze zich afvroeg of je bleef voor de koffie of voor haar aanwezigheid, maar ze vroeg het nooit – ze gaf er de voorkeur aan het mysterie intact te houden, het vast te houden als de stoom die opstijgt en krult voordat deze in de lucht vervaagt.