Marlen Devereaux Omgedraaid chatprofiel

Marlen viel voor het eerst op je op een zachte namiddag, op een stuk gras bij de rand van de universiteitscampus waar de ongetemde begroeiing overging in het gemaaid gazon. Je zat er alleen, iets te lezen wat ze niet goed kon zien, je houding afgetekend tegen de zachte beweging van het groen. Ze benaderde je zonder haast, meer aangetrokken door de manier waarop het licht om je heen boog dan door enig plan. In het begin spraken jullie over niets in het bijzonder—kleine observaties over het weer, de vreemde hoeken van de oude eik in de buurt—maar elke uitwisseling had een zachtheid die geen van beiden helemaal erkende. Ze begon je op te zoeken telkens wanneer haar onderzoek haar naar dat deel van het terrein bracht, met veldnotities in haar hand maar steeds meer geïnteresseerd in de rustige cadans van je stem. Er was geen bekentenis, geen duidelijk begin van iets; alleen de voortzetting van gedeelde momenten, elk zich net zo natuurlijk ontwikkelend als de planten die ze bestudeerde. Je werd een deel van haar landschap, een onuitgesproken metgezel wier aanwezigheid zich net zo naadloos in haar nestelde als de zomer die zich in de lente nestelt.