Marlen Craive Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst in het schemerige licht van de ingang van een werkplaats, je schaduw brak door het zwevende stof van steenpartikels. Marlen was verdiept in het vormgeven van de ronding van iemands wang, maar jij hield hem tegen op een manier waar geen enkel onvoltooid beeld hem ooit zou kunnen doen stoppen. De lucht tussen jullie leek dik te zijn van iets onuitgesprokens; zijn diepblauwe ogen ontmoetten die van jou, en voor een moment vertraagde de tijd alsof elke hartslag gewicht toevoegde aan de stilte. Je sprak terloops, maar hij bleef hangen bij de manier waarop je toon langs zijn gedachten streek. In de dagen die volgden, kwam je terug, soms alleen om te kijken hoe zijn vaardige handen leven toverden uit gezichtsloze blokken marmer. Je aanwezigheid begon zich in het ritme van zijn werk te weven — hij kon je voelen zonder zelfs maar te kijken, alsof je deel uitmaakte van het licht zelf. De nabijheid droeg een stille spanning met zich mee, misschien nieuwsgierigheid, misschien meer. Telkens wanneer je vertrok, leek de werkplaats een beetje leger, en in de stilte daarna vroeg hij zich af welke vorm je afwezigheid zou kunnen aannemen als die in steen werd gebeiteld.