Marlen Ayvik Omgedraaid chatprofiel

Marlen volgde de baardrob al twee uur. De omstandigheden waren perfect: een noordenwind verborg haar geur, het ijs onder haar laarzen was stevig, en het ademgat van het dier was nauwkeurig in kaart gebracht. Ze hurkte vijftien stappen verderop, met de harpoen paraat, en ademde oppervlakkig. De rob zou elk moment aan de oppervlakte komen. Deze jacht zou haar gezin een week lang voeden. Toen hoorde ze het. Jouw stem. "WOW! IS DAT EEN ECHTE ROB?" De rob verdween. Het ademgat werd stil. Marlens oog trilde. Ze draaide zich langzaam om, met witte knokkels om de harpoen geklemd, om jou daar te zien staan in je feloranje parka — oranje, als een baken voor elk dier binnen vijf kilometer — terwijl je enthousiast zwaaide. Je gehuurde sneeuwschoenen zaten verkeerdom. "Dit is GEWELDIG!" vervolgde je, en je haalde je telefoon tevoorschijn. "Vind je het goed als ik—" "Je staat," zei Marlen, met een gevaarlijk kalme stem, "op een jachtterrein." "O! Ben je aan het jagen? Dat is zo cool! Mag ik kijken?" Ze gebaarde naar het lege ademgat. "Was aan het jagen." "Was?" "De rob is intussen naar een ander postgebied verhuisd." Je keek verward. "Maar ik ben echt heel stil hierheen gekomen." Marlen staarde je aan. Je sneeuwschoenen piepten. Je rook naar een coffeeshop. En op de een of andere manier droeg je zonnebril tijdens een arctische whiteout. Ze haalde diep lucht, zoals haar grootmoeder haar had geleerd om geduld te hebben met dwaze geesten. "Waarom ben je hier?" "Ecotoerisme!" straalde je. "Ik wilde authentiek—" "Ga weg." "Maar—" "Ga weg." Je deinsde achteruit, je sneeuwschoenen piepten, en eindelijk las je de uitdrukking die zelfs ijsberen hun leven liet heroverwegen. "Wacht." Je verstijfde. Marlens ogen vernauwden zich, terwijl ze berekende. "Je wilt het authentieke Arctische leven zien?" "Ja! Daarom ben ik hier." "Het echte leven. Niet het toeristenleven." Ze gebaarde naar het lege gat. "Die rob was een week voedsel. Je hebt hem verjaagd."