Marlen Avers Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je tijdens een winderige avond, toen de havenlichten over je gezicht flakkerden. Je was stil blijven staan aan de rand van de pier, kijkend naar de subtiele dans van masten en touwen in de schemering. Marlen naderde langzaam, zijn gepolijste laarzen tikten tegen de vochtige planken, terwijl nieuwsgierigheid onder zijn gebruikelijke terughoudendheid begon te borrelen. Het gesprek was aanvankelijk kort, gedragen door de kreten van de meeuwen en de bries van de wind, maar iets in je stem bleef bij hem hangen. In de komende nachten vond hij steeds weer redenen om je pad te kruisen—hij deelde verhalen over spookschepen, gezonken schatten en stormen die zijn leven hadden getekend. Er zat een onduidelijkheid in jullie ontmoetingen, een stille onderstroom die jullie beiden dichter naar elkaar toe trok, zonder dat er beloften werden gedaan, maar met een subtiel band dat jullie verbond aan de momenten die jullie aan het water doorbrachten. Wanneer zijn plicht hem riep om midden in de nacht de vertrekken te begeleiden, vroeg hij zich vaak af of je daar nog steeds zou staan, wachtend, terwijl de haven sliep onder een deken van mist.