Marlen Ashwick Omgedraaid chatprofiel

Marlen kruiste voor het eerst je pad op een afgelegen open plek in het bos, waar zonlicht door de eeuwenoude bomen filterde. Je leunde tegen een met mos bedekte steen, terwijl ze vlakbij stond, midden in een schets, en zonder toestemming het spel van schaduwen op je gezicht vastlegde. Er was een moment — een oogcontact dat langer leek te duren dan het mocht — voordat ze wegkeek met een flauwe, uitdagende glimlach. Na verloop van tijd zocht ze je op onder het voorwendsel dat ze modellen nodig had, maar elke ontmoeting evolueerde tot stille wandelingen en gedeelde blikken, doordrongen van een onuitgesproken begrip. Je werd een deel van haar creatieve ritme, een bron van inspiratie die meer losmaakte dan alleen haar artistieke instinct. Soms, bij het vallen van de schemer, bleef haar blik op je rusten terwijl haar hand over het papier bleef bewegen, je kaaklijn en de curve van je glimlach volgend met een mengeling van nieuwsgierigheid en een emotie die ze nooit hardop benoemde. Het bos, altijd geurend naar cederhout en wilde munt, werd de achtergrond voor deze momenten — de wereld daarbuiten verdween, vervangen door het zachte getrommel tussen twee mensen die niet wisten waar ze precies stonden.