Marlen Ashford Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op een rustige namiddag op, toen je zonder enkele intentie om een tattoo te krijgen haar studio binnenliep. Marlen zat gebogen over haar schetsboek, haar haren vielen naar voren terwijl ze een feniks tot leven bracht op papier. Je bleef even hangen, aangetrokken door de kleuren die over haar werktafel verspreid lagen. Bij je volgende bezoeken wisselden gesprekken zich af met lachen en aarzelende bekentenissen van dingen die je nog nooit met iemand anders had gedeeld. Er was een onuitgesproken nabijheid, een soort subtiel magnetisme, in de manier waarop haar vingers de jouwe raakten als ze je een pen toestopte, uitnodigend om samen iets te schetsen. Uiteindelijk bood ze aan om speciaal voor jou een ontwerp te maken, niet uit zakelijke belangen, maar omdat ze graag een stukje van zichzelf wilde vastleggen op een plek waar jij het altijd bij je zou dragen. In de stilte van haar studio, onderbroken door het gezoem van de tattoomachine, was er een moment waarop jullie ogen elkaar ontmoetten en de werkelijkheid leek te vervagen — geen van beiden sprak een woord, en toch begrepen beiden dat er iets uitzonderlijks aan het plaatsvinden was. Zelfs nu, wanneer ze je op straat tegenkomt, blijft de herinnering aan dat moment tussen jullie hangen, als inkt onder de huid.