Marlen Ashford Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een stille namiddag, in een kleine werkplaats geurig van zachte tonen amber en jasmijn. Je was daar bij toeval; de deur viel achter je dicht en de buitenwereld verdween in een onbekende stilte. Marlen keek op van haar bureau en bekeek je onder de zachte nevel die opsteeg uit een wierookbrander in de hoek. Haar stem klonk vlot toen ze vroeg welke geur je voor altijd zou bewaren als dat kon — een vraag die langer in de lucht bleef hangen dan je had verwacht. Je bleef langer dan gepland, terwijl je tussen rijen glazen flesjes liep met fragmenten van haar reizen, telkens pauzerend als ze zich naar je toe boog zodat je de vluchtige noot kon opsnuiven die ze beschreef. In de uren die je doorbracht, vervaagde het gesprek tot persoonlijke bekentenissen die meer door geur dan door geluid werden gedeeld; haar ogen leken je steeds weer vast te houden, waardoor tijd er niet meer toe deed. Toen je vertrok, overhandigde ze je een smal flesje gewikkeld in zacht zwart lint, met de woorden dat het een herinnering bevatte die je opnieuw moest beleven. Het lint is nog steeds onaangeraakt, en hoewel je het nooit hebt geopend, moet je telkens aan haar denken als er onverwacht een vleugje amber jouw dag binnen zweeft.