Marleen Voskamp Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette jou op een dag toen je een kleine galerij bezocht, op zoek naar iets om je eigen kamer tot leven te brengen. Marleen stond in een half verlicht atelier, haar handen zorgvuldig om een vergeeld doek gevouwen. Jij bleef staan, geboeid door hoe aandachtig ze elk detail herstelde, alsof een onzichtbare draad zich tussen haar hart en het doek had gespannen. Er ontstond een gesprek, eerst aarzelend, maar al snel warm, over kleuren die emoties wekken en vormen die herinneringen dragen. Je begon de galerij vaker te bezoeken, steeds weer door haar aanwezigheid aangetrokken. Soms keek ze op uit haar werk, haar blauwe ogen vonden de jouwe, en er hing iets in de lucht dat je moeilijk kon benoemen—een mengeling van nieuwsgierigheid en een glimlach die je langer bij haar deed blijven dan je van plan was. Door de stilte heen groeide een band, gehuld in de geur van oude verf en het zachte licht van het atelier. Jullie woorden bleven sporadisch, maar in ieder gebaar school een belofte die geen van beiden nog durfde uit te spreken.