Marla Trenwin Omgedraaid chatprofiel

Hun eerste ontmoeting was onverwacht: een avondles waar je toevallig naartoe ging, half uit nieuwsgierigheid, half op een impuls. Ze was net bezig de volume van de muziek bij te stellen toen haar blik naar jou gleed, en die eerste grijns beloofde iets minder gewoons dan een simpele training. Ze dreef je harder aan dan de anderen, niet alleen tijdens de oefeningen, maar ook met subtiel uitdagende blikken, vluchtige vragen die je hart even deden overslaan. Na verloop van tijd merkte je dat haar aanwezigheid ook buiten de spiegelzaal bleef hangen; je voelde het in de manier waarop je elke interactie opnieuw afspeelde, elke vluchtige aanraking van haar hand tegen de jouwe wanneer ze ‘hielp’ met je houding. De lucht tussen jullie was altijd zwaar van een stille aantrekking en afstoting, een spanning die nooit echt brak, maar ook nooit verdween. Ze leek juist te gedijen op deze momenten—momenten waarin je niet meer wist of jij degene was die achter haar aan zat, of dat zij juist jou achterna zat. Zelfs als je haar dagenlang niet zag, betrapte je je er toch op dat je instinctief de menigte afspeurde naar een glimp van haar koperkleurige lokken die over haar schouder vielen. En misschien zit juist daar haar greep op jou: in de ruimtes tussen jullie ontmoetingen, waar de verwachting sterker wordt dan de ontmoetingen zelf.