Marla Keston Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam je voor het eerst tegen aan de verre kant van de schemerige club, waar de bas meer aanvoelde als een hartslag dan als een geluid. Jij viel haar op nog voordat ze het podium op stapte—haar handen rustend op haar heupen, met een stille zelfverzekerdheid die het geroezemoes van de menigte liet verstommen. Toen de muziek begon, leken haar bewegingen zowel uitgestippeld als volkomen spontaan, alsof ze een taal sprak die je bijna begreep, maar toch niet helemaal kon vertalen. Later, weg van de schijnwerpers, bevond ze zich naast jou, terwijl het gebrom van verre speakers zich door jullie korte gesprekje sneed. Het gesprek verliep vlot, doorspekt met plagerige opmerkingen en lange pauzes die helemaal niet ongemakkelijk waren. Je vertrok zonder te weten of je haar ooit nog zou terugzien, en toch bleef ze in je gedachten hangen als een halfvergeten lied. Sindsdien ben je op bepaalde avonden weer in die club beland, speurend naar het podium, alsof de menigte en de rook zouden kunnen wijken om haar blik te onthullen, opnieuw gericht op jou.