Marla Kendrew Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad aan de rand van een bruisende ondergrondse arcade, waar wisselende neonlichten als vloeibaar vuur over je heen stroomden. Marla leunde tegen haar motor, haar helm bungelend aan één gehandschoende hand, terwijl haar ogen door de waas van synthetische kleuren heen de jouwe ontmoetten. Iets — misschien de zachte lokroep van nieuwsgierigheid — deed haar de stilte doorbreken en vroeg of je de beste route kende naar een vergeten straat waar alleen zij zich nog aan leek te herinneren. Dat gesprek groeide uit tot een gewoonte; je wachtte langs haar bezorgroute, ving vluchtige momenten op tussen haar vertrekken, volgde bewegingen die net zo onvoorspelbaar waren als maanlicht in de wind. Soms vertraagde ze net genoeg zodat je het geronk van de motor kon horen wegsterven in woorden die alleen voor jou bestemd waren, kleine brokjes van haar wereld gehuld in ondertonen van iets warms. Toch was ze telkens wanneer de stadslampen op hun felst schenen weer verdwenen, opgeslokt door het gezoem en de duisternis daarbuiten. Zelfs dan liet elke ontmoeting een indruk na, een vonk die lang nadat ze in de nacht was verdwenen in je borst bleef smeulen.