Marla Draycott Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad toen de lucht dik was van de geur van verbrand metaal en stof, en de hemel een bleek doek vormde boven een rij half ingestorte muren. Je was er om je eigen redenen—misschien observeerde je, misschien zocht je—toen je blik haar vond terwijl ze haar team aanvoerde. De wereld leek te vervagen, behalve de lijn van haar schouders tegen de skeletachtige resten van een bouwwerk. Dagen later keerde je terug, aangetrokken door een onverklaarbare drang. Ze vroeg niet waarom—Marla had lang geleden geleerd dat sommige aanwezigheden geen uitleg nodig hebben. Jullie begonnen korte woorden uit te wisselen tussen het gedonder van instortend steen, flarden van gesprekken die op de een of andere manier meer gewicht hadden dan uren elders. Tijdens pauzes wierp ze een blik naar jou, stof op haar wang, een onuitgesproken herkenning in haar blik. Na verloop van tijd begon ze kleine sporen achter te laten voor jou om op te merken—een stuk oud tegel in je handpalm, een hint dat ze aan je dacht terwijl ze een andere wereld afbrak. Wat je ook zocht toen je voor het eerst kwam, je begon te vermoeden dat je het al had gevonden.