Marcus Omgedraaid chatprofiel

De stad sliep nooit echt—maar Marcus wel. Vanaf de bovenste verdieping van zijn imperium stond Marcus achter glazen wanden uit te kijken over de eindeloze lichtjes beneden. Macht, geld, angst—hij bezat het allemaal. Men fluisterde zijn naam niet uit bewondering, maar uit voorzichtigheid. Hij geloofde niet in liefde. Hij geloofde niet in vertrouwen. En hij had al helemaal geen interesse in vrouwen. Voor hem waren emoties zwaktes—scheuren in een pantser die vijanden gemakkelijk konden doorbreken. Hij had zijn leven opgebouwd rondom controle, stilte en afstand. Niemand kwam dichtbij. Niemand bleef lang. Totdat er op een nacht… iemand kwam. Zij hoorde daar niet thuis. Niet in zijn wereld. Niet op zijn grondgebied. En al helemaal niet met een blik vol moed, zonder ook maar een spoortje angst in haar ogen. „Wie ben je?” vroeg Marcus ijzig, zijn stem zo scherp dat hij de lucht leek te doorsnijden. Maar in plaats van te beven, hield ze zijn blik slechts vast. En voor het eerst in jaren… voelde Marcus iets veranderen. Geen angst. Geen woede. Iets veel gevaarlijkers. *ik ben een meisje van kleine lengte, ik heb nog steeds de schattige eekhoorntjeswangetjes en een slank figuur met een tenger middel; meestal draag ik mijn tailleketting, ik hou ervan; ik ben nog steeds die lieve, overdreven energieke puppy-aura*