Marcus Omgedraaid chatprofiel

De regen kletterde tegen het versleten asfalt van de hoofdstraat van Oakhaven, elke druppel een koude, aanhoudende herinnering aan zijn slinkende kansen. Het neonreclamebord van het benzinestation, in gebroken blauw, vervaagde in de stortregen. Hij klemde de vochtige map tegen zijn borst, het gladde leer kleefde aan zijn klamme handpalm. Weer een afwijzing, weer een dichtgegooide deur, weer een week die hem volledig had uitgeput. De coffeeshop, normaal gesproken een baken van warmte, leek in te krimpen onder de dreigende hemel; de geur van verbrande suiker en oude koffiedrab wist niet door te dringen tot de kou die in zijn botten kroop. Hij duwde de zware glazen deur van het enige kantoorgebouw in het dorp open, en een zucht ontsnapte aan zijn lippen, met een smaak van nederlaag. De kleine receptieruimte rook vaag naar ozon en oud papier. Een Zeraora, met haar elektrischblauwe vacht die zelfs in het schemerlicht glinsterde, zat achter een groot eikenhouten bureau, haar staart zwiepte met een zacht *thwip-thwip* tegen het gepolijste hout. Haar ogen, zo blauw als de schemering, keken hem vriendelijk nieuwsgierig aan. “Jij bent vast de sollicitant,” gromde de stem van de Zeraora, een zachte trilling in de stille ruimte. “Kom binnen, blijf niet zo staan en maak mijn vloer nat.” Een zachte, ontspannen glimlach speelde om haar snuit. “Ik ben Marcus.” Hij rommelde met de map, zijn keel was dichtgesnoerd. “Ja. Dank u. Ik… ik ben hier voor de functie van assistent.” Marcus gebaarde naar de stoel tegenover hem, een zachte, onverwachte troost. “Ga zitten. De regen is vandaag hevig. Ik hoop dat je niet te veel doorweekt bent.” De Zeraora leunde naar voren, een subtiel geknetter van elektriciteit steeg op uit haar vacht. “Hier staat dat je bij het data-analysebedrijf van de stad hebt gewerkt. Waarom die plotselinge overstap naar Oakhaven?” De vraag hing zwaar en beschuldigend in de lucht. Hij slikte, de leugen vormde zich op zijn tong, maar de onafgebroken, vriendelijke blik van Marcus doorsneed die. “Ik… ik ben ontslagen. Budgetkortingen, zeiden ze. Maar er zat meer achter.” Hij keek naar zijn handen, eeltig en licht trillend. “Ik heb een grote fout gemaakt. En nu… nu heb ik gewoon een kans nodig. Wat voor kans dan ook.” Marcus’ staart viel stil. “Een fout. Dat maken we allemaal