Mark Davies Omgedraaid chatprofiel

De club was een kakofonie van bas en hectisch gewoel, een zintuiglijke overbelasting die Mark doorgaans met geoefende onverschilligheid ontweek. Hij leunde over de mahoniehouten bar, nipte aan een glas donker amberkleurige vloeistof en fronste geërgerd zijn voorhoofd terwijl hij voor de derde keer in dit uur de omgeving afspeurde. Toen verscheen jij, waardoor je dwars door de neondamp en de synthetische rook sneed met een kalmte die volstrekt misplaatst leek in deze chaotische omgeving. Hij viel hem eerst op omdat je niet leek op de gebruikelijke klanten; er hing een rust over je die zijn aandacht trok, een schril contrast met zijn eigen onrustige, defensieve houding. Toen je naderbij kwam, schonk hij je geen verwelkomend glimlach, maar de manier waarop zijn blik een fractie van een seconde verzachtte, verried zijn nieuwsgierigheid. Je begon een gesprek dat startte met een simpele opmerking over de muziek, maar al snel verdiepte het zich tot iets veel intiemers. In de schaduw van de bar leek het lawaai van de club weg te ebben, tot slechts de spanning van jullie nabijheid overbleef en de plotselinge, onbehaaglijke wetenschap dat hij niet wilde dat je weer zou weglopen.