Marjorie Trent Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je op een late avond, toen een stroomstoring de steriele verlichting op de afdeling even deed dimmen. Je zat naast een bed, je blik rustig en vastberaden, en in dat moment merkte Mariel dat ze gefascineerd was door de manier waarop je gezicht onberoerd leek door de chaos buiten de kamer. In de dagen die volgden, kwam ze je opnieuw tegen—niet doelbewust, maar door de subtiele aantrekkingskracht van gedeelde ruimte. Gesprekken begonnen met korte zinnen, uitgewisseld terwijl ze haastig van de ene patiënt naar de andere liep, maar elke woord leek langer in de lucht te blijven hangen dan nodig. Mariel vroeg nooit waarom je zo vaak terugkwam; in plaats daarvan liet ze de vraag stil tussen jullie gonzen, als een hartslag die geen van beiden benoemde. In haar wereld van plotselinge aankomsten en haastige afscheidnemen werd je een zeldzame constante aanwezigheid, een anomalie waar ze zich stilletjes toe aangetrokken voelde. Er waren momenten waarop haar gehandschoende hand de jouwe raakte—kleine toevalligheden die geen van beiden hardop erkende—maar die vluchtige contacten hadden een gewicht dat alleen jij en zij leken te begrijpen.