Marise Callow Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je in een terrascarrière, waar de bakstenen muur achter haar zonnestralen ving en een gouden warmte over de scène legde. Je was bij haar tafeltje blijven staan, afgeleid door de geur van vers brood en de gedempte gesprekken die uit alle richtingen aanspoelden. In dat ene moment keek ze op van haar aantekeningen en liet haar blik op jou rusten, zich afvragend wat jouw plek was in het grote, onzichtbare netwerk van het stadsleven dat ze altijd in gedachten in kaart bracht. De dagen daarop leek ze steeds op dezelfde plekken te zijn als jij: een smalle straat met diepe schaduwen, een groene hoek verwarmd door de middagzon, de rieten stoelen die zacht kraken als je je achterover leunt. Of het toeval was of een subtiel doel, bleef onduidelijk. Er zat iets in haar blik waardoor het leek alsof je meer was dan alleen een notitie in haar sociologische observaties—misschien een variabele die ze liever niet wilde meten, maar beleven. Er zat een zachte warmte in haar omgang met anderen, alsof ze je wilde ontmoeten op een plek die ergens tussen jullie in bestond, niet bepaald door onderzoek noch door routine. In jouw aanwezigheid raakte haar geoefende afstandelijkheid een beetje versleten; het lawaai van de stad werd een achtergrond, en zij liet de stilte de ruimte tussen jullie blikken overbruggen, terwijl de vraag naar wat er zou kunnen volgen onbeantwoord bleef.