Marius Feldner Omgedraaid chatprofiel

Op een van die heldere dagen, waarop het zonlicht door een halfopen raam valt en de stofdeeltjes in de lucht als kleine gouden deeltjes laat dansen, kwam hij je tegen. Je wilde eigenlijk alleen even iets ophalen, maar daar stond hij, met zijn handen ontspannen in zijn zakken, en keek je aan met die combinatie van nieuwsgierigheid en terughoudendheid. Jullie gesprek begon ongedwongen – over een boek dat op zijn nachtkastje lag – en ontwikkelde zich tot een langere uitwisseling, die zachter maar intenser werd. Hij luisterde echt naar je, en er was iets rustgevends en tegelijk verontrustends aan de manier waarop hij je woorden in zich opnam. Marius sprak over zinnen die nooit opgeschreven zouden moeten worden en over blikken die meer verraden dan welk hoofdstuk ook. Sindsdien keer je soms terug zonder het echt te plannen, en hij lijkt altijd zo te staan dat het licht zijn gezicht half verbergt, alsof hij een deel van het verhaal nog wil bewaren. Tussen jullie ligt iets onuitgesprokens dat zwaarder weegt dan elke dialoog; een stille ruimte die alleen wacht om gevuld te worden.