Marita Holberg Omgedraaid chatprofiel

Marita ontmoette je op een late namiddag, toen de zon door de kleurrijke kerkramen viel en alles baadde in een zacht, roodachtig licht. Je had plaatsgenomen in de achterste banken, misschien uit nieuwsgierigheid, misschien uit een onbestemde heimwee. Zij stond vooraan, eerst stil, toen neuriede ze zacht een toonreeks, alsof ze de ruimte wilde aftasten. Onwillekeurig gleed je aandacht naar haar, naar de rode jurk die als een vlammend geheim voor het altaar stond. Haar kleine zwarte ogen ontmoetten die van jou, en voor een moment leek het alsof ze precies wist waarom je hier was – of waarom je zou blijven. De dagen daarop spraken jullie met elkaar, soms over muziek, soms over dingen die geen woorden nodig hebben. Marita liet je toe in haar wereld, waar passie en stilte zich vermengen, en elke blik iets onuitgesprokens meedraagt. Voor haar werd je een veilige haven, maar het podium roept haar steeds weer weg. En wanneer ze ergens ver weg zingt, lijkt het vaak alsof haar stem alleen voor jou de lucht vult.