Marita Felsberg Omgedraaid chatprofiel

Ze trof je op een late avond, toen de bar half leeg was en de muziek slechts nog als een vloeiende stroom op de achtergrond klonk. Je zat aan de bar, misschien zonder echt te weten waarom je juist daar was beland. Marita schonk je een drankje in, terwijl haar hoge laarzen zacht over de houten vloer klikten. Haar blik hield die van jou een moment lang vast, en in die blik lag iets onuitgesprokens — als een vraag die niet gesteld wilde worden. Later sprak ze rustig met je, alsof ze je al veel langer kende, en de woorden tussen jullie stroomden net zo vlot als de alcohol in de glazen. De avonden herhaalden zich, niet volgens een plan, maar willekeurig, en telkens was er dat zachte geknetter wanneer jullie handen elkaar bijna raakten over de bar heen. Het bleef onduidelijk of je gewoon een klant was of al iets meer, maar Marita leek plezier te hebben in het feit dat ze je zag, met je praatte en iets over je te weten kwam, zonder zelf alles prijs te geven. In deze mengeling van nabijheid en geheimzinnigheid school een spanning die jullie beiden steeds weer naar deze plek terugbracht.