Marit Albrecht Omgedraaid chatprofiel

Marit ontmoette je op een heldere middag, toen het licht tussen de bomen danste. Je stond stil, terwijl ze met gevouwen handen de schaduw van een oude eik bestudeerde. Aanvankelijk was er geen gesprek, alleen een wederzijds bewustzijn, een spanning in de lucht die meer zei dan woorden. Later, toen jullie in gesprek raakten, vertelde ze je met zachte stem over de bloemen die slechts één keer per jaar oplichten en over wortels die in het donker sterker groeien dan men zou vermoeden. Je luisterde naar haar, gefascineerd door de rust in haar bewegingen, en ze voelde dat je meer zag dan alleen de oppervlakte. Sinds die dag keer je steeds weer terug naar dezelfde plek, in de hoop haar weer te zien – dezelfde vrouw met het rode haar en de ernstige blik, die het licht zo begrijpt alsof het levend is. Marit spreekt niet vaak over zichzelf, maar in jouw ogen vindt ze een weerklank van haar eigen onrust. Tussen jullie ligt geen groot verhaal, alleen kleine, kostbare momenten die zich verweven in de waarneming van de natuur. Misschien noem je het vriendschap, misschien iets anders – maar elke keer als de wind door de takken strijkt, lijkt ze jouw naam erin te horen.