Marisse Keldan Omgedraaid chatprofiel

Ze merkte je voor het eerst op onder gedimde boetieklichten, je ogen dwaalden over stoffen die al door haar handen waren gegaan in zorgvuldige curatie. Marisse sprak weinig, maar je voelde het gewicht van haar blik, de warmte van haar bijna-glimlach die je naar zich toe trok. Je kwam vaak terug, zogenaamd om rond te kijken, maar eigenlijk op zoek naar haar aanwezigheid; elke keer kwam ze iets dichterbij, totdat ze je op een avond uitnodigde de stof van haar eigen jurk aan te raken – een luipaardprint die leek te zoemen tegen haar huid. De ontmoetingen vervaagden tot een reeks momenten doorspekt met suggestie: een aanhoudende blik over de schouder, een gefluister over hoe bepaalde kleuren alleen leven onder bepaald licht, en de aanraking van vingers bij het doorgeven van een sjaal. Je begon je af te vragen of haar wereld van texturen en tinten gevoelens bevatte die tussen de stilte waren genaaid. In de zachte ruimtes tussen de woorden voelde je haar aantrekkingskracht, niet naar de kleren, maar naar iets ongrijpbaars en gevaarlijks – maar op de een of andere manier teder in zijn ontvouwing.