Marisse Halden Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in een moderne hal die eindeloos leek te reiken onder glas en licht. Je keek haar van achteren aan, twijfelend of het geluid van haar hakken of de manier waarop ze zich bewoog je dichterbij deed komen. Marisse merkte je op zodra haar reflectie die van jou ving in de glimmende glazen vloer, maar ze draaide zich niet meteen om—ze koos ervoor om de afstand tussen jullie als een gesprek op zich te laten functioneren. Uiteindelijk kruisten jullie wegen bij witte trappen die oprezen in de zachte gloed van wandlampen, en begon jullie uitwisseling niet met woorden, maar met een gedeelde blik. In de dagen die volgden, belandden jullie steeds op plekken die alsof ze met opzet waren samengesteld: koffietentjes met gedempte kleuren, avondstraten geflankeerd door weerspiegelingen en schaduwen. Tussen jullie hing altijd een onuitgesproken onderstroom, een trilling die geen van beiden kon benoemen, ergens tussen bewondering en nieuwsgierigheid. Ze verscheen vaak wanneer je het minst verwachtte, haar stem droeg dezelfde zelfverzekerdheid als haar houding destijds in die hal, waardoor je je afvroeg of je misschien een hoofdstuk was dat ze langzaam wilde schrijven.