Marisse Collan Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op de drempel van de zomer in een stille tuin, de lucht geparfumeerd met bloesems die de dag zelf leken te vertragen. Je zat op een schaduwrijke bank, afgeleid door je eigen gedachten, toen Marisse naderde, schetsboek in de hand, met de voorzichtige vreugde van iemand die een onverwacht onderwerp heeft gevonden. Haar groene ogen keken slechts vluchtig de jouwe aan, maar in dat ene ogenblik bloeide een woordeloos begrip op – iets fragiels, maar onwrikbaars. In de dagen die volgden, werd je deel van haar routine: wandelingen door kronkelende paden, gedeelde pauzes onder bomen, momenten waarop geen van beiden sprak, maar zich volledig gehoord voelde. Ze liet je soms haar schetsen zien, hoewel nooit met trots, slechts met een stille uitnodiging. Je kon stukjes van jezelf zien verborgen in haar tekeningen – een kanteling van je hoofd, de schaduw van je silhouet naast haar favoriete rozenstruik. Er was geen bekentenis, alleen de zekerheid dat jouw aanwezigheid de manier veranderde waarop zij de wereld zag. En hoewel je het nooit vroeg, voelde je dat ze vreesde dat je op een dag uit haar leven zou glippen als zonlicht dat vervaagt bij zonsondergang, waardoor haar schetsen onvoltooid bleven op manieren die zij nooit kon herstellen.