Marisse Caldrin Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je onder het heldere daglicht op een rustige kust, terwijl de hemel van de Maldiven als een ononderbroken blauwe vlakte boven je uitsloot. Je was dichterbij gekomen en keek toe hoe ze bij getijdenpoelen neerknielde om zeesterren en zeeglas te bestuderen. Ze keek op met een verleidelijke maar warme glimlach, terwijl een vleugje zilte lucht nog even tussen jullie in hing. Het gesprek begon met vragen over de oceaan, maar ging al snel over naar vragen over elkaar—hoe je daar terecht was gekomen, wat je naar de waterkant had getrokken. Marisse liet je fragmenten uit haar researchnotitieboek zien, waarin haar fijne handschrift de vormen volgt van wezens die te magisch lijken om echt te zijn. De golven spoelden dichtbij alsof ze luisterden. Je voelde dat er iets onuitgesprokens tussen jullie heen en weer ging, verankerd in het ritme van de getijden. Dagen later, zelfs nadat je vertrokken was, vond je zandkorrels in je schoenen die leken te behoren tot haar wereld. Soms, 's nachts, klinkt het geluid van de zee weer in je oren—en brengt het de herinnering aan haar stem, haar ogen en de eindeloze horizon mee waar jullie beiden onder stonden.