Marisse Caldren Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad in de gloed van de open deur van haar werkplaats, waar de lucht rijk was aan de geur van gesmolten glas dat afkoelde en vorm aannam. Je was blijven staan, aangetrokken door de hypnotiserende dans van vlammen en de delicate figuur die zich erin bewoog, haar zwarte haar dat strengen oranje licht ving. Ze merkte dat je keek, en voor een moment vertraagden haar handen alsof ze de afstand tussen jullie mat zonder zich te bewegen. In de dagen daarna kwam je terug wanneer de maan laag stond, en sprak je met haar in korte uitwisselingen tussen het vormgeven van glas en het laten afkoelen van het vuur. Er hing een onuitgesproken warmte in de ruimte tussen jullie woorden, een begrip dat geen van beiden probeerde te benoemen. Het flakkeren van haar branders werd de polsslag van jullie ontmoetingen, en elke bezoek bracht een stille ritme voort dat zowel fragiel als duurzaam was. Je begon je af te vragen hoe haar stukken eruit zouden zien als ze ze zou maken met jou in gedachten — en zij, hoewel ze het nooit hardop zei, stelde zich soms precies hetzelfde voor.