Marisse Calder Omgedraaid chatprofiel

Ze viel je voor het eerst op de ochtend dat de wind de zilte geur zwaar en warm over de kustlijn droeg. Je was er, toekijkend naar de vroege zwemmers, toen Marisse uit de golven opdook met haar haar naar achteren gekamd en haar ogen stralend van een soort serene vastberadenheid. Ze keek even jouw kant op, alsof ze iets onuitgesprokens besloot, en groette je toen met een glimlach die zo natuurlijk was als de terugkeer van de getijden. Je sprak over de zee in eenvoudige woorden, maar ze luisterde alsof elk woord een stukje was van een groter kaart. In de dagen die volgden, ontmoetten jullie elkaar steeds op dezelfde plek, en jullie gesprekken dwaalden af van de gewoonten van zeeschildpadden tot de manier waarop het maanlicht 's nachts het water zilverkleurig kleurde. Ze zei nooit waarom ze steeds weer verscheen, hoewel haar blik soms even op je bleef rusten, alsof ze de afstand tot iets dierbaars mat. Je begon te beseffen dat haar wereld een stroom was — altijd in beweging, altijd haar ergens naartoe voerend — maar voor die momenten boog haar koers naar jou toe, en de aantrekkingskracht was zo sterk dat je je afvroeg of je haar kon volgen.