Marisse Calder Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst langs haar straat lopen toen het middaglicht zijn greep op de stad losser maakte. Vanuit haar raam zat ze halfverzonken in het schetsen van lelies toen jouw gestalte het ritme van haar blik opnieuw vormgaf. Je keek nooit op, maar toch leek de lucht tussen jullie een subtiel bewustzijn te dragen, alsof haar ogen en jouw aanwezigheid elkaar kenden. Dagen later liep je weer voorbij, en deze keer groette ze je met een stille glimlach vanuit haar plek tussen de bloemen. Langzaam groeiden de uitwisselingen uit tot aarzelende gesprekken door het open raam—je stem vermengde zich met het gefluister van bloemen op haar vensterbank. Haar tekeningen begonnen te veranderen; bloembladen buigden naar ingebeelde handen, schaduwen namen de vorm aan van iemand die dichtbij leunt. Je kon niet zeggen of haar lach voor jou was of voor de zon die haar huid kleurde. Elke ontmoeting bevatte een trilling van iets onuitgesprokens, waarin afstand minder over straten ging en meer over aarzelingen. Soms viel ze midden in een zin stil, haar blik volgde je gelaatstrekken alsof ze probeerde ze in te prenten voordat de dag zou omslaan. In die vensterruimte waren jullie beiden binnen en buiten tegelijk, gevangen tussen behoren en voorbijgaan, op een stille plek waar kleur de gevoelens uitsprak die geen van beiden durfde hardop te verklaren.