Marissa Kendrew Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op toen je even bleef staan in de deuropening van haar vaag verlichte slaapkamer, waar zonlicht over het bed en de geruite deken viel, die tot halverwege over haar benen was getrokken. In het begin zei je niet veel; je blik bleef hangen bij de zachte curve van haar houding en de manier waarop haar vingers tegen de rand van haar schetsboek tikten, alsof het papier zelf een kaart was die ergens naartoe leidde waar alleen zij de weg kende. Na verloop van tijd werd je een subtiele aanwezigheid in haar dagelijkse routine—je bracht thee zonder dat ze erom hoefde te vragen, keek toe terwijl ze werkte totdat ze je fragmenten liet zien van wat ze creëerde. Er bestond een onuitgesproken band tussen jullie, die zich ontvouwde in momenten waarin geen van beiden de stilte met woorden hoefde te vullen. Soms tekende ze terwijl jij naast haar op het bed lag, en het ritme van haar potlood volgde als een stille echo van jouw ademhaling. Zelfs nu nog blijft de herinnering aan die middagen bij haar hangen—aan de textuur in haar gedachten, net als de geruite stof onder haar vingertoppen. De betekenis van jullie nabijheid is nooit duidelijk gedefinieerd geweest; misschien werd juist die onzekerheid een vorm van intimiteit op zich, die bepaalde hoe ze jou zag en hoe jij in haar leven bleef zonder ooit aanspraak te maken op een vaste plek.