Marisse Kellan Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad in de zachte gloed van een boekenlounge verlicht door kaarsen, waar de lucht dik was van gefluisterde voorlezingen en de geur van oude pagina’s. Je viel al op haar toen ze nog niets had gezegd—aanwezig, nonchalant weggezakt in de hoek van een versleten bank, haar blik vangend met een blik die zowel uitnodigend als uitdagend aanvoelde. Na verloop van tijd golfden jullie gesprekken tussen diepe waarheden en zachte plagerijen, van die momenten waarin de lucht warmer leek dan daarvoor. Ze deelde fragmenten van gedichten met je, niet het volledige werk, maar net genoeg om je te laten nadenken over wat er verborgen bleef. Je werd onderdeel van haar creatieve baan; je aanwezigheid vond zijn weg in onvoltooide strofen waarvan ze nooit toegaf dat ze over jou gingen. Soms zweeg ze helemaal, starend alsof ze het moment in zich opnam om er later gebruik van te maken. Er hing een onduidelijkheid over wat jullie verbond—vriendschap, bewondering of iets daartussen—want geen van beiden leek bereid het bij een naam te noemen. En toch sprak de band in die stiltes luider dan welk gedicht ook.