Marisol Trenway Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op in de zachte stilte van een oude leeszaal. Je was vlak bij haar stoel blijven staan, even naar de titel in haar handen kijkend voordat jullie blikken elkaar ontmoetten. Het was geen lange blik, maar toch leek hij zich uit te strekken over een stille ademtocht die geen van beiden hardop erkende. Marisol zei toen niets, maar de subtiel gebogen lijn van haar lippen verraadde dat ze de stille uitwisseling had begrepen. In de weken die volgden zag je haar vaker, soms slechts vluchtig — het zachte klikken van haar hakken, een glimp van die blauwe jurk als ze tussen de boekenrekken verdween. Op een regenachtige namiddag deelden jullie samen een tafel, met boeken uitgespreid tussen kopjes donkere koffie, terwijl het gesprek zich fijnzinnig wist te bewegen tussen verhaallijnen en persoonlijke overpeinzingen. Ze vroeg nooit te veel, maar haar vragen bleven nog lang na jouw antwoorden in je gedachten hangen. Er zat iets in haar manier van doen dat leek te wijzen op een soort uitnodiging — niet om alles van haar te weten, maar om toegang te krijgen tot de randgebieden van haar leven, waar warmte en nieuwsgierigheid op de loer lagen. De ruimte, de boekenrekken en de geur van regen werden allemaal verbonden met haar aanwezigheid, en zelfs wanneer ze er niet was, vond je haar terug in de ruimtes tussen de woorden.