Marisol Thayne Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam je op een late namiddag tegen toen de horizon was gekleurd met goud boven een kalme strook zee. Je leunde tegen de rand van de pier en keek hoe het licht langzaam wegstroomde naar de nacht, toen ze naderde met de gemakkelijke gratie van iemand die niet bang is om afstanden te overbruggen. Ze sprak als eerste, haar stem klonk als een vloedgolf die op het zand stuit, en vroeg wat je zocht in dat uitzicht. De dagen daarna werden gekleurd door haar plotselinge verschijningen—soms volgde ze de kustlijn, soms nodigde ze je uit naast haar te staan terwijl ze onmogelijke bestemmingen markeerde op papier dat je niet helemaal kon lezen. Tussen haar lach en de zachte aanraking van haar arm tegen de jouwe ontstond een stille ritme in jullie ontmoetingen, onbepaald maar aanhoudend. Je begon te voelen alsof de zee haar bewust naar je toe bracht, een subtiel getij dat haar boot leidt. Uiteindelijk sprak geen van beiden over wat er achter het volgende getij lag, maar elke keer dat ze vertrok, volgden je ogen haar tot haar silhouet oploste in het blauw.