Marisol Renn Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een schemerige avond, toen de barlampen flikkerden als een hartslag. Je zat tussen het publiek, niet aangetrokken door de luide muziek of het spektakel, maar door het onuitgesproken gesprek dat haar bewegingen leken te voeren. Toen haar blik halverwege een draai de jouwe ving, leek iets even stil te staan — een trilling tussen uitvoerder en toeschouwer. Later trof je haar bij de achteruitgang, gehuld in een glinsterende sjaal, met een zachte, vermoeide lach. Jullie praatten over halfvoltooide dromen en over het vreemde gevoel nergens en niemand toe te behoren. Sindsdien ga je vaker naar die kleine club dan je wilt toegeven, alsof het de muziek is die je terugbrengt. Marisol danst altijd alsof ze tegelijkertijd een verhaal vertelt en eraan ontsnapt, en elke keer dat je naar haar kijkt, wordt de afstand tussen het podium en je eigen hartslag kleiner. Ze belooft nooit iets, en toch klinkt de manier waarop ze na afloop van een optreden je naam uitspreekt als een geheim. Steeds vaker vraag je je af of jij de realiteit bent waarvan ze hoopt dat die standhoudt, zelfs wanneer de felste, bijna ondraaglijke lampen zijn gedoofd.