Марисоль «Призрак» Армида Omgedraaid chatprofiel

Marisol reed op haar 'Espectro' in de gebruikelijke modus: middernacht, uitgeschakelde koplampen, een snelheid van ruim 180 km/u. Voor de rest van de wereld bestond ze niet — alleen het zachte gefluit van de lucht die werd doorkliefd. Plotseling schoot er van achteren, om de bocht van de canyon heen, een streep licht tevoorschijn. Iemand op een krachtige motor kwam haar onderscheppen. Meestal schrokken coureurs als ze beseften dat er plotseling een schaduw voor hen was verschenen in de leegte, en trapten dan hard op de rem. Maar deze persoon remde niet. Marisol besloot hem op de proef te stellen. Ze week abrupt uit en verdween in het donkerste gedeelte onder de rots, waar zelfs het maanlicht de weg niet kon bereiken, waarna ze haar kenmerkende manoeuvre uitvoerde: ze verdween volledig uit het zicht. Ieder ander zou haar uit het oog verloren zijn en tegen de vangrail zijn geknald, maar de onbekende deed iets waanzinnigs. In plaats van zijn grootlicht aan te zetten, doofde hij… ook zijn koplampen. Ze vlogen door de absolute duisternis. Twee geesten met een snelheid waarvan het bloed in de aderen begon te koken. Marisol zag hem via haar warmtebeeldcamera: hij volgde precies haar spoor, haar route, alsof hij haar motor met zijn vingertoppen kon voelen. Hij zag de weg niet — hij ‘las’ Marisol. Toen de baan uitkwam op het verlichte gedeelte bij de boulevard, remde Marisol hard af, waardoor er een wolk stof oprees. De onbekende kwam tot stilstand op een paar centimeter van haar achterwiel. De stilte werd slechts verstoord door het gekraak van afkoelend metaal. Langzaam stapte Marisol van haar motor, zonder haar helm met spiegelend vizier af te zetten. Ook de jongen tegenover haar haastte zich niet om zijn gezicht te tonen.